Waterlinie Wereld Erfgoed

De Oude Hollandse Waterlinie ligt diep verankerd in ons collectief historisch bewustzijn. Wie herinnert zich niet de oude schoolplaten over de Hollandse Waterlinie in het Rampjaar 1672? Over de trotse prinses Wilhelmina die door de patriotse burgers werd overgebracht naar de Goejanverwellesluis en daarna rechtsomkeert moest maken? En de Franse legers die over het ijs bij Gorinchem naar het noorden kwamen?

Waarom de Oude Hollandse Waterlinie als integrerend concept?
In 1589 ontstond het idee om grote delen van Holland tegelijkertijd te verdedigen door middel van het onder water zetten van grote stukken land. Hierdoor kon men met betrekkelijk weinig militairen de Waterlinie verdedigen. De Oude Hollandse Waterlinie kan worden gezien als de “moeder aller waterlinies”, de andere waterlinies komen eruit voort. De relatieve onbekendheid van de Oude Hollandse Waterlinie is in dat opzicht opvallend. De Nieuwe Hollandse Waterlinie is feitelijk een technische en geografische verbetering van de Oude. In het noordelijk deel van de linie bestaat tevens een overlap met de (eveneens jongere) Stelling van Amsterdam. Alleen al vanwege het cultuurhistorische belang van dit gebied verdient de Oude Hollandse Waterlinie meer aandacht dan hem nu toekomt. Kenmerkend voor de Oude Hollandse Waterlinie is het verborgen karakter van de linie, het feit dat deze min of meer verstopt is in het landschap.
Pas wanneer de linie in gebruik gesteld werd, was deze volledig zichtbaar. De kern van deze waterlinie werd dan ook niet gevormd door forten en versterkingen maar door de enorme inundatiegebieden.